وسوسه ماه

تو گويش مرکب اسرار, مرا شوق ديدار اوست
بی مهرش خاره دل دگر بيقرار اوست
بلبلان را خواهم چو سلامی به او برند
حسرت چهره ماهش, که مرا وسوسه کنار اوست
چشمها می بندم, که من انگار به او می نگرم
اين شور دل بهانه; باز مرا خيال اوست
اشک باران بخدا کمتر از دغدغه چشمانم
در قضا حاجت دل, قامت رعنای اوست
شانه هايش جويم اندرين ظلمت شب
که درين ظلمت شب دل به تمنای ندای اوست

Advertisements
This entry was posted in my Persian poems. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s